ความจริงใจ....มนุษย์ โลก และความหมายของชีวิต

                         ในชีวิตของเรามนุษย์ทุกคน ผมมองว่าคำหนึ่งที่แต่ละคนต้องการ และเรียกร้องเสมอสำหรับ "ความสัมพันธ์" ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ของคนที่รักกัน ความสัมพันธ์ในครอบครัว ความสัมพันธ์ในหมุ่คณะ หรือความสัมพันธ์ในมิตรภาพก็ตาม คำๆนั้นคือคำว่า "ความจริงใจ" 

                เราแต่ละคนเคยถามตัวเราเองบ้างไหมว่า ในฐานะที่เราเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่อาศัยอยู่บนโลกนี้ และมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเพื่อนมนุษย์รอบข้างของเรา  เราได้ให้ความหมาย และใส่ใจกับคำว่า  "ความจริงใจ" มากน้อยเพียงใด??? เป็นพิเศษกับบุคคลที่เรารัก และต่อบุคคลที่เราดำเนินชีวิตร่วมกับเขา.........เพราะในหลายๆเหตุการณ์ หลายเรื่องราวที่เราได้รับรู้ทั้งจากสังคม บุคคลรอบข้างและที่เกิดขึ้นกับตัวเราเอง บ่อยครั้งมนุษย์เราเองแสดงออกมาซึ่งความไม่จริงใจแก่กัน  ทำให้เกิดเป็นความไม่ไว้ใจกันและส่งผลให้เกิดปัญหาขึ้นในที่สุด

                ในสังคมของเราปัจจุบันคำว่าความจริงใจในตัวมนุษย์เรานั้น บางทีกลายเป็นเพียงสิ่งลอยๆ ที่ออกมาเป็นคำพูดหรือการกระทำจอมปลอม  เพราะมนุษย์เรานั้นแท้จริงแล้วเรามีความเป็นเห็นแก่ตัว ชอบหาผลประโยชน์จากผู้อื่นเพื่อที่จะมาเติมเต็มความต้องการของตัวเอง  โดยที่ไม่สนใจในความเป็นอยู่ ความคิด และความรู้สึกของผู้อื่นมากนักนอกจากตัวของเขาเอง

       *** ฉะนั้นจึงเป็นข้อไตร่ตรองของเราแต่ละคน และต่อตัวผมเอง และพิเศษสำหรับศิษย์พระเยซูทุกคนว่าในฐานะที่เป็นผู้ติดตามพระในหนทางแห่งการ รักและรับใช้ นี้ ณ เวลานี้เราได้มีความจริงใจต่อบุคคลรอบข้างของเราแล้วหรือยัง หรือเป็นเพียงแต่ คำพูดและการกระทำที่จอมปลอม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ตัวเราจะมีคุณค่าและความหมายอะไร เพราะเรายังหลอกแม้กระทั่งตัวเราเอง...

                           (ปล เป็นเพียงมุมหนึ่งเท่านั้นนะครับ) อารมณ์มันพาไป 555

หนทางพิสูจน์ม้า  เวลาพิสูจน์คน
ประวัติศาสตร์ช่วยให้เราเข้าใจความหมายของชีวิตมากขึ้น

           

ประพันธ์บทเพลง

          บทเพลง150 ปี นักบุญมีคาแอล  การีกอยส์       by.coffee man,scj

E              B                       A            B           E

นานมาแล้ว  มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  เกิดในครอบครัวยากจน

A          B  G#mC#mAB

จิตใจมีเมตตา  ขยันและอดทน  มีความรักในพระเจ้า

E            B                      A     B         E

บนเนินเขาที่สวยงามแห่งหนึ่ง  มีบ้านคารากอตเชีย

A           B      G#mC#mA            B               E

ต้อนรับเราทุกคน  ที่ผ่านมาทางนี้  รับใช้ด้วยรักในพระเจ้า

E B C#mG#mA                            B

***150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลเป็นแบบอย่างให้เรา

E BC#mG#mA                    B

150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา

E             B            C#mG#mA                                 B

ข้าพเจ้าพร้อมแล้วพระเจ้าข้า  ยินดีทำตามน้ำพระทัยของพระองค์

EB        C#mG#mA               B

ทั้งชีวิตของท่านนักบุญมีคาแอลได้มอบถวายแด่พระเจ้า

A           B   G#mC#mA       B              E

ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา และนำเราไปพบกับพระเจ้า

E             B                           A             B          E

มาวันนี้พวกเราทุกๆคน  พร้อมกับเหล่าเทพเทวา ณ สวรรค์

A           B   G#mC#mAB

ต่างชื่นชมยินดี  ร่วมกันฉลอง  และร้องสรรเสริญองค์พระเจ้า

E         B                         A           B               E

ณ บัดนี้เราได้มีแบบอย่าง  ท่านนักบุญมีคาแอลมอบให้เรา

A      B   G#mC#mG#mC#mA            B               E

ท่านไม่ชักช้า  ไม่มีข้อแม้  ไม่กลับคำ  ทำด้วยความรักในพระเจ้า

จากบทเพลงบทนี้เป็นการถ่ายทอดเรื่องราวของบุคคลหนึ่งในอดีตที่มีบทบาทและความสำคัญมากทีเดียวสำครับคณะเบธาราม วันนั้นแบบอย่างชีวิตของท่านได้เป็นประจักรพยานในเรื่องความเชื่อ ความรัก และความนบนอบด้วยในดังพระทัยของพระเยซูเจ้า จนถึงวันนี้ 150 แห่งมรณกรรมของท่านทำให้เราได้กลับมารื้อฟื้นอีกครั้งหนึ่งเพื่อให้เกียรติ เฉลิมฉลองและยำ้เตือนพวกเราเบธารามอีกครั้งหนึ่งที่จะสานต่อจิตตารมณ์ที่ไม่ธรรมดา และไม่ง่ายนักนี้ อีกทั้งท้าทายความเป็นเบธารามในปัจจุบันนี้ด้วยใจที่พร้อม ไม่ชักช้า ไม่มีข้อแม้ และไม่กลับคำ สู่จุดมุ่งหมายในอนาคตต่อไป.........

ติดตามเสียงอันไพเราะไได้จากลิงค์ข้างล่างนี้นะครับ

http://www.youtube.com/watch?v=4QhcemX-Fr0

เงื่อนไขของชีวิต

“ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป”…………กับชีวิตนักบวชเบธาราม

“เงื่อนไข” เป็นคำๆหนึ่งที่หลายคนเมื่อได้อ่านหรือเคยได้ยินแล้ว อาจรู้สึกว่าเป็นอะไรที่เป็นกฎ ระเบียบ หรือข้อบังคับของการที่จะทำหรือเป็นอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง         คำว่าเงื่อนไขตามความเข้าใจของผมอาจแบ่งได้ 2 รูปแบบ คือ เงื่อนไขที่ผู้อื่นวางไว้ให้ และสองคือ เงื่อนไขที่ตัวเราเองสร้างขึ้นมา และผมมองว่าทั้งสองแบบนี้เป็นอะไรที่เชื่อมโยงและมีความสัมพันธ์กัน…ซึ่งจะผมจะพยายามให้เห็นชัดขึ้นในส่วนต่อไป

 

ณ ปัจจุบันนี้ผมเป็นเณรสังกัดคณะพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งเบธาราม กำลังศึกษาอยู่ชั้นปรัชญาปีที่ 4 ที่วิทยาลัยแสงธรรม  คติพจน์หนึ่งของคณะฯที่มีไว้และผมก็ประทับใจนั้นก็คือ “ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป” ซึ่งหากมองอีกด้านหนึ่งก็อาจกล่าวได้ว่าเป็น “เงื่อนไข” ของการเป็นนักบวชในคณะเบธารามนั่นเอง สิ่งหนึ่งที่ผมอยากแบ่งปันในที่นี้คือ บางครั้งเงื่อนไขที่มีอยู่ก็เป็นตัวเราเองที่เลือก และสมัครใจที่จะเดินตามเงื่อนไขนั้น แต่หลายๆครั้งในชีวิตตัวเราเองก็ ต่อต้านกับเงื่อนไขที่เราเองได้เลือก และพยายามที่จะสร้างเงื่อนไขกับตัวเองขึ้นมาเพื่อต่อต้านเงื่อนไขที่อยู่แล้ว

 ซึ่งการกระทำเช่นนี้ในชีวิตนักบวชดูเหมือนกับว่าเรากำลังจะออกห่างจากจิตตารมณ์ของคณะ ไม่ว่าจะเป็นคณะใดก็ตาม และหากเป็นเช่นนี้ตัวเราเองจะไม่มีความสุข อีกทั้งการจะรักและรับใช้ผู้อื่นนั้นก็ดูเหมือนเป็นไปได้ยากมากขึ้นเช่นเดียวกัน และสิ่งที่จะมาแทนที่คือ อีโก้ ของเราแต่ละคนนั้นเอง………. นัก บวชในคณะเบธารามทุกองค์สัญญาที่จะทำตามคำสั่งของอธิการ และคำสั่งหนึ่งในนั้นก็คือ ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป ทำในสิ่งที่ไม่มีใครอยากทำ ฉะนั้นจึงสิ่งนี้จึงเป็นเหมือนกับเงื่อนไขที่แต่ละคนต้องปฏิบัติด้วยความ สมัครใจเพราะเราได้เลือกเอง        ซึ่งผมเองก็เห็นได้จากแบบอย่างของคุณพ่อในคณะ

 

 ผมจึงขอสรุปว่าการเป็นพระสงฆ์ นักบวชนั้นหากเราเลือกแล้วเราจงพยายามตามจิตตารมณ์ของคณะให้ดีที่สุดและอย่างพยายามสร้างเงื่อนไขส่วนตัวเราในมากนัก เพราะเราจะไม่มีความสุขเอง ที่สำคัญที่กล่าวไปแล้วคือ เราจะไม่สามารถรับใช้ผู้อื่นได้อย่างจริงจัง…เพราะพระสงฆ์ นักบวชคือ ผู้รับใช้.

ร่วมกิจกรรมกับสัตบุรษ

ถวายมิสซาให้กับชาวบ้าน

สัมผัสและใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้าน

เยี่ยมเยียนสัตบุรุษ

บทเรียนจากความทรงจำ

บทเรียนจากความทรงจำ

“รอยจารึกบนหน้าผาก”

            มนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ไม่ว่าจะมีอาชีพหรือมียศฐานันดรศักดิ์ระดับไหนของสังคม ผมคิดว่าทุกคนก็ล้วนผ่านช่วงวัยเด็กด้วยกันทั้งนั้น คงไม่มีใครที่เกิดมาแล้วแล้วก็สามารถที่จะกลายร่างเป็นผู้ใหญ่ได้เลยเป็นแน่ และในช่วงวัยเด็กนั้นแน่นอนว่าแต่ละคนคงได้มีบทเรียนจากประสบการณ์ดีๆที่ทำให้เกิดเป็นความทรงจำที่ดี หรือบางคนก็ได้รับตรงกันข้ามนั่นคือบทเรียนที่ไม่น่าจดจำนัก.....

                        ในช่วงวัยเด็กของผมก็เช่นเดียวกันแต่เป็นบทเรียนที่ทำให้เกิดเป็นความทรงจำที่คอยเตือนใจผมจนถึงทุกวันนี้.......... มีอยู่ครั้งหนึ่ง ณ ตอนนั้นผมอายุประมาณ 3 ขวบ พ่อแม่ผมไปทำงานและให้ผมอยู่บ้านกับคุณยาย ผมก็เล่นตามภาษาเด็กอยู่ข้างๆคุณยายที่นั่งทำงานอยู่ (ผมจำไม่ได้หรอกว่าคุณยายตอนนั้นทำงานอะไร)

ข้างๆของผมก็มีมีดอยู่เล่นหนึ่งขนาดใหญ่พอสมควร คุณยายก็บอกและเตือนผมอยู่ถี่ทีเดียวว่า อย่าเล่นมีดนะมันอันตราย แต่การที่เป็นเด็กไม่เชื่อฟังจึงเดินไปเอามีดที่อยู่ข้างๆมาเล่นระหว่างที่คุณยายเดินไปดื่มน้ำ และทันใดนั้น ผมก็พลัดตกเก้าอี้และมีดเล่มนั้นก็เป็นพื่อนที่ดีตามผมลงมาด้วย แต่ที่ไหนได้มันกลับหล่นลงมาตรงหน้าผากผมพอดี ผมร้องให้ทั้งน้ำตา เลือดก็อาบหน้า มันทั้งเจ็บทั้งปวดมาก คุณยายก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะอยู่บ้านกันสองคน คุณยายเลยไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน และทำแผลให้................จากอุบัติเหตุวันนั้นทำให้ผมก็มีรอยแผลบนหน้าผากจนถึงทุกวันนี้ แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิมครับ 555^^

            จากบเรียนแห่งความทรงจำเรื่อง รอยจารึกบนหน้าผากที่ผมเล่าไปนั้น ผมต้องการบอกว่า การเชื่อฟังผู้ใหญ่ หรือผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเรานั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เพราะท่านรู้ว่าสิ่งไหนควรทำ สิ่งไหนไม่ควรทำ อะไรดีหรือไม่ดี เป็นต้น

เพราะประสบการณ์ในครั้งนั้นเป็นตัวบ่งชี้ให้กับผมได้อย่างน่าจดจำไว้ทีเดียวเลยเชียว......

...จบแล้วครับท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านสำหรับบทเรียนจากความทรงจำในวัยเด็กของผม เรื่องรอยจารึกบนหน้าผาก... ขอบคุณมากครับที่ติดตามอ่าน ขอพระอวยพรครับ.

ประสบการณ์กับวันเวลาของฉัน

ประสบการณ์กับงานกรรมกร

            คำว่าเวลามีผู้คนมากมายได้ให้คำนิยามของคำๆนี้แตกต่างกันไป บ้างบอกว่าเวลาคือ การเดินทาง บ้างบอกว่าเวลาคือ ชีวิต  บ้างบอกว่าเวลาคือ สิ่งที่มีคุณค่าในชีวิตของเรา  นี่เป็นเพียงบางนิยามที่นำมากล่าวถึง และแน่นอนว่ายังมีนิยามเกี่ยวกับเวลาอีกมากมาย ซึ่งในบทความสั้นๆนี้ ข้าพเจ้าได้นำเสนอคำนิยามของเวลาอีกนิยามหนึ่งที่ตัวข้าพเจ้าเองคิดว่าน่าจะนำมาเป็นนิยามได้ นั่นก็คือ เวลาคือ ประสบการณ์

            เราแต่ละคนมีช่วงเวลาของชีวิตกล่าวคือ ช่วงเวลาในอดีต ช่วงเวลาปัจจุบัน และช่วงเวลาในอนาคตและในช่วงเวลาต่างๆเหล่านี้สิ่งหนึ่งที่มักจะเกิดขึ้นเสมอกับกาลเวลาในชีวิตของเราคือ ประสบการณ์ ซึ่งประสบการณ์ของแต่ละคนนั้นอาจจะมีทั้งที่เหมือนกันและแตกต่างกันไป ตามสถานที่หรือเหตุการณ์ที่พบเจอในช่วงเวลานั้นๆ ข้าพเจ้าเองก็เป็นคนหนึ่งที่ได้รับและมีประสบการณ์เกิดขึ้นมากมายหลายอย่างในชีวิตไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ด้านการเรียน การฝึกอบรมในบ้านเณร การทำงาน เป็นต้น แต่ในที่นี้ข้าพเจ้าจะนำเสนอประสบการณ์ของข้าพเจ้าเกี่ยวกับการทำงาน เพราะข้าพเจ้ารู้สึกว่าการทำงานครั้งนั้นในอดีตซึ่งผ่านมาแล้วประมาณเกือบๆ สี่ปี ทำให้ข้าพเจ้าได้รับประสบการณ์ที่ดีมากครั้งหนึ่งในชีวิต แม้นประสบการณ์ในครั้งนั้นจะเป็นประสบการณ์ที่มนุษย์ในสังคมอีกหลายๆคนไม่ต้องการสัมผัสก็ตาม ประสบการณ์การทำงานนั้นก็คือ กรรมกร  หากถามว่าทำไมต้องไปทำงานกรรมกร? คำตอบนี้ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้ว ในช่วงนั้นข้าพเจ้าพึ่งจะจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังจากจบ ม.6 แล้วผู้ใหญ่ได้อนุมัติให้ขึ้นเป็นโปสตุลันต์ของคณะฯ ซึ่งในช่วงโปสตุลันต์นี้ผู้ใหญ่ในคณะฯจะให้เราฝึกงานเป็นกรรมกรเป็นเวลาสามเดือน เพื่อให้เรานั้นได้มีประสบการณ์ในการเรียนรู้จักความเหน็ดเหนื่อย ความยากลำบาก เรียนรู้จักชีวิต ชีวิตทั้งของผู้อื่นและตัวเราเองเช่นกัน เพื่อที่ว่าวันหนึ่ง วันใดในอนาคตหากเราได้รับศีลบวชเป็นประสงฆ์นักบวชแล้ว เราต้องพบเจอกับความยากลำบากในการงาน ในชีวิตเราจะได้มีกำลังต่อสู้กับมันด้วยความเพียรทน และที่สำคัญคือ รู้จักที่จะเอาใจเขามาใส่ใจเรา เป็นพิเศษกับคนรอบข้างของเราที่ทำงานหาเช้ากินค่ำ…

ตลอดระยะเวลาสามเดือนกับการฝึกงานเป็นกรรมกรนั้นข้าพเจ้ารู้สึกถึงความยากลำบากจริงๆเนื่องจากไม่เคยได้ทำงานเป็นกรรมกรแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นการผสมปูน การยกแม่แบบ การเก็บเศษเหล็ก เศษไม้ ที่ใช้ในการก่อสร้าง ฯลฯ รู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ หมดกำลังใจ คิดที่จะออกจากการเป็นเณรเพราะไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยกำลังใจจากเพื่อนๆ และพระก็มีแผนการสำหรับผมนั่นคือ หัวหน้างานได้ให้ย้ายแผนกไปที่การเป็นผู้ช่วยติดตั้งประตู เพราะช่างติดตั้งประตูมีคนเดียว และแผนกนี้ก็ทำให้ข้าพเจ้าเองรู้สึกสบายขึ้นไม่หนักมาก จึงเปลี่ยนความคิดและสู้ต่อไป…

            เมื่อครบกำหนดสามเดือนแล้วก็ไปยื่นใบลาออกให้กับบริษัท และกลับมาอยู่ในบ้านเณรตามปกติ จากการทำกรรมกรเป็นเวลาสามเดือนนั้นทำให้ข้าพเจ้ามีประสบการณ์หลายอย่างจริงๆนั้นคือ งานก่อสร้างต่างๆ และประสบการณ์การใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นที่มีกระแสเรียกแตกต่างไปจากข้าพเจ้า ทำให้ได้เข้าใจถึงชีวิตมากขึ้น มองอะไรกว้างขึ้น เกิดความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น และประสบการณ์ในช่วงเวลานั้นก็ได้ผ่านไปด้วยดี และจะติดตัวข้าพเจ้าไปตลอดชีวิต…….

…………………ขอบคุณครับสำหรับการติดตามอ่านจนจบ………………………