บทเรียนจากความทรงจำ

บทเรียนจากความทรงจำ

“รอยจารึกบนหน้าผาก”

            มนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ไม่ว่าจะมีอาชีพหรือมียศฐานันดรศักดิ์ระดับไหนของสังคม ผมคิดว่าทุกคนก็ล้วนผ่านช่วงวัยเด็กด้วยกันทั้งนั้น คงไม่มีใครที่เกิดมาแล้วแล้วก็สามารถที่จะกลายร่างเป็นผู้ใหญ่ได้เลยเป็นแน่ และในช่วงวัยเด็กนั้นแน่นอนว่าแต่ละคนคงได้มีบทเรียนจากประสบการณ์ดีๆที่ทำให้เกิดเป็นความทรงจำที่ดี หรือบางคนก็ได้รับตรงกันข้ามนั่นคือบทเรียนที่ไม่น่าจดจำนัก.....

                        ในช่วงวัยเด็กของผมก็เช่นเดียวกันแต่เป็นบทเรียนที่ทำให้เกิดเป็นความทรงจำที่คอยเตือนใจผมจนถึงทุกวันนี้.......... มีอยู่ครั้งหนึ่ง ณ ตอนนั้นผมอายุประมาณ 3 ขวบ พ่อแม่ผมไปทำงานและให้ผมอยู่บ้านกับคุณยาย ผมก็เล่นตามภาษาเด็กอยู่ข้างๆคุณยายที่นั่งทำงานอยู่ (ผมจำไม่ได้หรอกว่าคุณยายตอนนั้นทำงานอะไร)

ข้างๆของผมก็มีมีดอยู่เล่นหนึ่งขนาดใหญ่พอสมควร คุณยายก็บอกและเตือนผมอยู่ถี่ทีเดียวว่า อย่าเล่นมีดนะมันอันตราย แต่การที่เป็นเด็กไม่เชื่อฟังจึงเดินไปเอามีดที่อยู่ข้างๆมาเล่นระหว่างที่คุณยายเดินไปดื่มน้ำ และทันใดนั้น ผมก็พลัดตกเก้าอี้และมีดเล่มนั้นก็เป็นพื่อนที่ดีตามผมลงมาด้วย แต่ที่ไหนได้มันกลับหล่นลงมาตรงหน้าผากผมพอดี ผมร้องให้ทั้งน้ำตา เลือดก็อาบหน้า มันทั้งเจ็บทั้งปวดมาก คุณยายก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะอยู่บ้านกันสองคน คุณยายเลยไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้าน และทำแผลให้................จากอุบัติเหตุวันนั้นทำให้ผมก็มีรอยแผลบนหน้าผากจนถึงทุกวันนี้ แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิมครับ 555^^

            จากบเรียนแห่งความทรงจำเรื่อง รอยจารึกบนหน้าผากที่ผมเล่าไปนั้น ผมต้องการบอกว่า การเชื่อฟังผู้ใหญ่ หรือผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเรานั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เพราะท่านรู้ว่าสิ่งไหนควรทำ สิ่งไหนไม่ควรทำ อะไรดีหรือไม่ดี เป็นต้น

เพราะประสบการณ์ในครั้งนั้นเป็นตัวบ่งชี้ให้กับผมได้อย่างน่าจดจำไว้ทีเดียวเลยเชียว......

...จบแล้วครับท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านสำหรับบทเรียนจากความทรงจำในวัยเด็กของผม เรื่องรอยจารึกบนหน้าผาก... ขอบคุณมากครับที่ติดตามอ่าน ขอพระอวยพรครับ.