เงื่อนไขของชีวิต

“ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป”…………กับชีวิตนักบวชเบธาราม

“เงื่อนไข” เป็นคำๆหนึ่งที่หลายคนเมื่อได้อ่านหรือเคยได้ยินแล้ว อาจรู้สึกว่าเป็นอะไรที่เป็นกฎ ระเบียบ หรือข้อบังคับของการที่จะทำหรือเป็นอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง         คำว่าเงื่อนไขตามความเข้าใจของผมอาจแบ่งได้ 2 รูปแบบ คือ เงื่อนไขที่ผู้อื่นวางไว้ให้ และสองคือ เงื่อนไขที่ตัวเราเองสร้างขึ้นมา และผมมองว่าทั้งสองแบบนี้เป็นอะไรที่เชื่อมโยงและมีความสัมพันธ์กัน…ซึ่งจะผมจะพยายามให้เห็นชัดขึ้นในส่วนต่อไป

 

ณ ปัจจุบันนี้ผมเป็นเณรสังกัดคณะพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งเบธาราม กำลังศึกษาอยู่ชั้นปรัชญาปีที่ 4 ที่วิทยาลัยแสงธรรม  คติพจน์หนึ่งของคณะฯที่มีไว้และผมก็ประทับใจนั้นก็คือ “ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป” ซึ่งหากมองอีกด้านหนึ่งก็อาจกล่าวได้ว่าเป็น “เงื่อนไข” ของการเป็นนักบวชในคณะเบธารามนั่นเอง สิ่งหนึ่งที่ผมอยากแบ่งปันในที่นี้คือ บางครั้งเงื่อนไขที่มีอยู่ก็เป็นตัวเราเองที่เลือก และสมัครใจที่จะเดินตามเงื่อนไขนั้น แต่หลายๆครั้งในชีวิตตัวเราเองก็ ต่อต้านกับเงื่อนไขที่เราเองได้เลือก และพยายามที่จะสร้างเงื่อนไขกับตัวเองขึ้นมาเพื่อต่อต้านเงื่อนไขที่อยู่แล้ว

 ซึ่งการกระทำเช่นนี้ในชีวิตนักบวชดูเหมือนกับว่าเรากำลังจะออกห่างจากจิตตารมณ์ของคณะ ไม่ว่าจะเป็นคณะใดก็ตาม และหากเป็นเช่นนี้ตัวเราเองจะไม่มีความสุข อีกทั้งการจะรักและรับใช้ผู้อื่นนั้นก็ดูเหมือนเป็นไปได้ยากมากขึ้นเช่นเดียวกัน และสิ่งที่จะมาแทนที่คือ อีโก้ ของเราแต่ละคนนั้นเอง………. นัก บวชในคณะเบธารามทุกองค์สัญญาที่จะทำตามคำสั่งของอธิการ และคำสั่งหนึ่งในนั้นก็คือ ไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป ทำในสิ่งที่ไม่มีใครอยากทำ ฉะนั้นจึงสิ่งนี้จึงเป็นเหมือนกับเงื่อนไขที่แต่ละคนต้องปฏิบัติด้วยความ สมัครใจเพราะเราได้เลือกเอง        ซึ่งผมเองก็เห็นได้จากแบบอย่างของคุณพ่อในคณะ

 

 ผมจึงขอสรุปว่าการเป็นพระสงฆ์ นักบวชนั้นหากเราเลือกแล้วเราจงพยายามตามจิตตารมณ์ของคณะให้ดีที่สุดและอย่างพยายามสร้างเงื่อนไขส่วนตัวเราในมากนัก เพราะเราจะไม่มีความสุขเอง ที่สำคัญที่กล่าวไปแล้วคือ เราจะไม่สามารถรับใช้ผู้อื่นได้อย่างจริงจัง…เพราะพระสงฆ์ นักบวชคือ ผู้รับใช้.

ร่วมกิจกรรมกับสัตบุรษ

ถวายมิสซาให้กับชาวบ้าน

สัมผัสและใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้าน

เยี่ยมเยียนสัตบุรุษ