ประสบการณ์กับวันเวลาของฉัน

ประสบการณ์กับงานกรรมกร

            คำว่าเวลามีผู้คนมากมายได้ให้คำนิยามของคำๆนี้แตกต่างกันไป บ้างบอกว่าเวลาคือ การเดินทาง บ้างบอกว่าเวลาคือ ชีวิต  บ้างบอกว่าเวลาคือ สิ่งที่มีคุณค่าในชีวิตของเรา  นี่เป็นเพียงบางนิยามที่นำมากล่าวถึง และแน่นอนว่ายังมีนิยามเกี่ยวกับเวลาอีกมากมาย ซึ่งในบทความสั้นๆนี้ ข้าพเจ้าได้นำเสนอคำนิยามของเวลาอีกนิยามหนึ่งที่ตัวข้าพเจ้าเองคิดว่าน่าจะนำมาเป็นนิยามได้ นั่นก็คือ เวลาคือ ประสบการณ์

            เราแต่ละคนมีช่วงเวลาของชีวิตกล่าวคือ ช่วงเวลาในอดีต ช่วงเวลาปัจจุบัน และช่วงเวลาในอนาคตและในช่วงเวลาต่างๆเหล่านี้สิ่งหนึ่งที่มักจะเกิดขึ้นเสมอกับกาลเวลาในชีวิตของเราคือ ประสบการณ์ ซึ่งประสบการณ์ของแต่ละคนนั้นอาจจะมีทั้งที่เหมือนกันและแตกต่างกันไป ตามสถานที่หรือเหตุการณ์ที่พบเจอในช่วงเวลานั้นๆ ข้าพเจ้าเองก็เป็นคนหนึ่งที่ได้รับและมีประสบการณ์เกิดขึ้นมากมายหลายอย่างในชีวิตไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ด้านการเรียน การฝึกอบรมในบ้านเณร การทำงาน เป็นต้น แต่ในที่นี้ข้าพเจ้าจะนำเสนอประสบการณ์ของข้าพเจ้าเกี่ยวกับการทำงาน เพราะข้าพเจ้ารู้สึกว่าการทำงานครั้งนั้นในอดีตซึ่งผ่านมาแล้วประมาณเกือบๆ สี่ปี ทำให้ข้าพเจ้าได้รับประสบการณ์ที่ดีมากครั้งหนึ่งในชีวิต แม้นประสบการณ์ในครั้งนั้นจะเป็นประสบการณ์ที่มนุษย์ในสังคมอีกหลายๆคนไม่ต้องการสัมผัสก็ตาม ประสบการณ์การทำงานนั้นก็คือ กรรมกร  หากถามว่าทำไมต้องไปทำงานกรรมกร? คำตอบนี้ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้ว ในช่วงนั้นข้าพเจ้าพึ่งจะจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลังจากจบ ม.6 แล้วผู้ใหญ่ได้อนุมัติให้ขึ้นเป็นโปสตุลันต์ของคณะฯ ซึ่งในช่วงโปสตุลันต์นี้ผู้ใหญ่ในคณะฯจะให้เราฝึกงานเป็นกรรมกรเป็นเวลาสามเดือน เพื่อให้เรานั้นได้มีประสบการณ์ในการเรียนรู้จักความเหน็ดเหนื่อย ความยากลำบาก เรียนรู้จักชีวิต ชีวิตทั้งของผู้อื่นและตัวเราเองเช่นกัน เพื่อที่ว่าวันหนึ่ง วันใดในอนาคตหากเราได้รับศีลบวชเป็นประสงฆ์นักบวชแล้ว เราต้องพบเจอกับความยากลำบากในการงาน ในชีวิตเราจะได้มีกำลังต่อสู้กับมันด้วยความเพียรทน และที่สำคัญคือ รู้จักที่จะเอาใจเขามาใส่ใจเรา เป็นพิเศษกับคนรอบข้างของเราที่ทำงานหาเช้ากินค่ำ…

ตลอดระยะเวลาสามเดือนกับการฝึกงานเป็นกรรมกรนั้นข้าพเจ้ารู้สึกถึงความยากลำบากจริงๆเนื่องจากไม่เคยได้ทำงานเป็นกรรมกรแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นการผสมปูน การยกแม่แบบ การเก็บเศษเหล็ก เศษไม้ ที่ใช้ในการก่อสร้าง ฯลฯ รู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ หมดกำลังใจ คิดที่จะออกจากการเป็นเณรเพราะไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยกำลังใจจากเพื่อนๆ และพระก็มีแผนการสำหรับผมนั่นคือ หัวหน้างานได้ให้ย้ายแผนกไปที่การเป็นผู้ช่วยติดตั้งประตู เพราะช่างติดตั้งประตูมีคนเดียว และแผนกนี้ก็ทำให้ข้าพเจ้าเองรู้สึกสบายขึ้นไม่หนักมาก จึงเปลี่ยนความคิดและสู้ต่อไป…

            เมื่อครบกำหนดสามเดือนแล้วก็ไปยื่นใบลาออกให้กับบริษัท และกลับมาอยู่ในบ้านเณรตามปกติ จากการทำกรรมกรเป็นเวลาสามเดือนนั้นทำให้ข้าพเจ้ามีประสบการณ์หลายอย่างจริงๆนั้นคือ งานก่อสร้างต่างๆ และประสบการณ์การใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นที่มีกระแสเรียกแตกต่างไปจากข้าพเจ้า ทำให้ได้เข้าใจถึงชีวิตมากขึ้น มองอะไรกว้างขึ้น เกิดความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น และประสบการณ์ในช่วงเวลานั้นก็ได้ผ่านไปด้วยดี และจะติดตัวข้าพเจ้าไปตลอดชีวิต…….

…………………ขอบคุณครับสำหรับการติดตามอ่านจนจบ………………………